Email επικοινωνίας: paulos4205@gmail.com

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Γέροντας Βασίλειος Γοντικάκης:Η πορεία προς Εμμαούς.



Σήμερα, θ μιλήσουμε γι τν θάνατο κα μο ρθε στ νο γωνία, ν θέλετε κα πογοήτευση τν μαθητν μετ τν θάνατο το Χριστο κα φόβος τους. Γι ατ θ θελα ν σς πενθυμίσω τν πρς μμαος πορεία. Θ τ π μ δύο λόγια μις κα εναι γνωστ πορεία: Δύο μαθητές, τρες μέρες μετ τν θάνατο το Κυρίου, προχωρον ες μμαούς, συζητον μεταξύ τους γι τν ησο, γωνιον, μιλον γι τ γεγονότα. ρχεται Χριστός, χωρς ν τν ναγνωρίσουν, κα τος ρμηνεύει τς γραφές. ν τέλει Τν γαπον ατν τν Συνοδοιπόρο. Το λένε “μενε μαζί μας”. Μένει. Φτάνουν στ τραπέζι κα στν κλάση το ρτου Τν γνωρίζουν. Τότε Ατς γίνεται φαντος, κενοι γεμίζουν χαρ κα προχωρον πρς τ εροσόλυμα.

Ο δύο μαθητές, λοιπόν, μιλοσαν κα συζητοσαν γι τν Χριστό. Κα κενος παρουσιάστηκε δίπλα τους ν συμπορεύεται. “Ο δ φθαλμο ατν κρατοντο το μ πιγνναι ατόν”. Τ μάτια τους ταν κόμα κλειστ κα δν Τν γνώρισαν. Νομίζω να μεγάλο πράγμα εναι τ ξς: Χριστς εναι δς κα εναι κα ληθινς Συνοδοιπόρος μας. Κι ν τυχν γωνιομε, ν συζητμε, ν ψάχνουμε, ν βαδίζουμε, ν τυχν γι κάπου πμε, Ατς εναι μαζί μας. Μά, λέει κάποιος: “δν Τν ξερουμε”. λλ πρέπει ν ξέρουμε να πράγμα: μαζ μ τν γωνία μας κα Ατς συμπορεύεται. Κα ς μν Τν διακρίνουμε. Χριστός, στν συνέχεια, δν θέλει ν τος κάνει διδασκαλία, λλ θέλει ν τος δώσει τν δυνατότητα ν πον ατ πο χουν μέσα τους. Γι’ ατ προσποιεται γνοια κα μάλιστα πιμένει. Τότε «το ξηγον» γι τν ησο τν Ναζωραο, τν ποο παρέδωσαν “ο ρχοντες μν ες κρμα θανάτου” κα Τν σταύρωσαν. Στν συνέχεια λένε κι ο δύο τους τν πόνο τους: «μες λπίζαμε τι ατς θ λύτρωνε τ σραήλ. λλ δη πέρασαν τρες μέρες φο γιναν ατά, φο Τν σταύρωσαν κα δν εδαμε κόμη τίποτε πο ν στηρίξει τς λπίδες μας. Μς παραξένεψαν μερικς γυνακες π τν δική μας συντροφιά, γιατί πγαν πρω στ μνημεο κα λένε τι δν βρκαν τ σμα Του. λθαν κα μς επαν τι εδαν πτασία γγέλων κι τι ο γγελοι λένε τι ζε. Κα πγαν κα μερικο π μς στ μνημεο κα τ βρκαν τσι πως επαν ο γυνακες, “Ατν δ οκ εδον”».

Τος δίνει, λοιπόν, τν δυνατότητα Χριστς ν πον τν λογισμό τους. Ατοί, μ τετράγωνη λογική, λένε τι “μες λπίζαμε. Τώρα δν λπίζουμε. Τί ν λπίζουμε; φ’ σον Ατς σταυρώθηκε, πέθανε κα εναι τρες μέρες πο πέρασαν, τελείωσε στορία”. ποδεικνύουν τετραγωνικ τι δν πάρχει δυνατότητα ν λπίζει κανείς. Νομίζω τι μεγάλος δάσκαλος, Χριστός, ατ θελε ν πον κι ατοί. Ατ θελε ν βγάλει π μέσα τους: τι, κοίταξε, μ τν τετράγωνη λογική, πόθεση τελείωσε – καί, νομίζω, τι εναι καλ ν τελειώνουν ο ποθέσεις. μως ρχίζει κενος κα μιλ: “ νόητοι κα βραδες τ καρδί το πιστεύειν π πσιν ος λάλησαν ο προφται”. πειδ κα Κύριος νιωθε τι ταν φίλοι Του, τος μιλάει αστηρά. Κα λέει τν φράση τν μεγάλη παρακάτω: “Οχ τατα δει παθεν τν Χριστν κα εσελθεν ες τν δόξα ατο;” Δν πρεπε ν πάθει ατ Χριστς γι ν περάσει στν δόξα Του; Στ σημεο ατ μπαίνουμε στ μεγάλο μυστήριο κα λέμε: ν τυχν πρεπε ν πάθει Ατός, πο ταν διος Χριστός, μες τί πρέπει ν πάθουμε; ρχισε π τν Μωυσ κα λους τος προφτες κα ξήγησε σ λες τς γραφς ατ πο φοροσαν τ πρόσωπό Του. Μαζ μ τν πορεία προχωροσε κα ρμηνεία, κι βλεπαν ο μαθητς τι κάπου λλο τος πηγαίνει. Μόλις φτασαν στν πόλη πο πήγαιναν, Ατς προσποιήθηκε τι πάει κάπου λλο. λλ ατοί: “παρεβιάσαντο ατν λέγοντες μενον μεθ’ μν, τι πρς σπέραν στι κα κέκλικεν μέρα”.
Νομίζω τι ο μαθητς επαν: Τώρα πο πς; Τελείωσε μέρα, τελειώνει πορεία. τσι πο μς κανες δν μπορομε ν φύγουμε π κοντά Σου, οτε σ π μς, λα ν μείνεις μαζί μας. Κα Χριστς πέρασε μαζί τους. Καν τ κατακλιθναι ατν μετ’ ατν λαβν τν ρτον ελόγησε, κα κλάσας πεδίδου ατος, ατν δ διηνοίχθησαν ο φθαλμοί, κα πέγνωσαν ατόν, κα ατς φαντος γένετο π’ ατν”. Μετ π τν λόγο, τν ερολογία, φτάσαμε στν ερουργία. γιναν ο ξηγήσεις κα δν μενε πι τίποτα λλο παρ πράξη τς ερουργίας. Χριστς δν επε τίποτα, λλ τεμάχισε τν ρτο. ν τ κλάσει το ρτου Τν γνώρισαν κα μόλις Τν γνώρισαν γινε φαντος, χάθηκε. Φυσικά, γ νομίζω τι ταν λέμε χάθηκε, ννοομε βρέθηκε. Γιατί ν τυχν μενε, θ τν χαναν. Θ λεγαν τι “Ατς εναι δ, κε”, θ Τν ντόπιζαν, ν Ατς εναι πανταχο παρών. πότε φο Τν κατάλαβαν, παίρνουν δύναμη, νοίγονται ο φθαλμοί τους. πομένως “διηνοίχθησαν ο φθαλμο τους” σημαίνει τι ρχισαν ν βλέπουν τ όρατα, ν καταλαβαίνουν τ περασμένα κα ν χουν δύναμη γι ν προχωρήσουν στ μέλλοντα, δηλαδ ν συνεχιστε πορεία. πότε γνωρίζουν τώρα μέσα στν Θεία Εχαριστία, μέσα στν Θεία Λειτουργία, ν τ κλάσει το ρτου, τς γραφς ληθινά. Γνωρίζουν ατ πο πέρασαν κα παίρνουν δύναμη γι ν προχωρήσουν.
Κύριος γνωρίζεται ς ρτος κλώμενος κα αμα κχυνόμενον. Στν κλάση το ρτου γνωρίζεται Κύριος κα ταυτόχρονα γνωρίζουμε κι μες τν Κύριο “ν τ κλάσει τ μετέρ”. Ἐὰν τυχν κα μες δν πονέσουμε, ἐὰν τυχν κα μες δν πεθάνουμε, δν σταυρωθομε, δν πρόκειται ν γνωρίσουμε τν Κύριο. πως κα Κενος πρεπε ν πάθει γι ν μπε στν δόξα Του, κα μες πρέπει ν πάθουμε, πρέπει ν ποφέρουμε. λα ατ τ βάσανα εναι ελογία γι ν νοιχτον τ μάτια μας κα τσι ν Τν βλέπουμε διαφορετικά. Εμαστε νθρωποι, πονμε κα χουμε τν δική μας λογική. Κι Χριστς πιτρέπει τν λογισμό μας. Δίδει τς φορμές, στος μαθητές, ν κον τ λογισμό τους κα ν δικαιολογήσουν τετραγωνικ τν πελπισία τους. λλ μως ταν πελπίζεσαι, ταν ψάχνεις, ταν πορεύεσαι, Ατς εναι μαζί σου. Στ συνέχεια θ ρθει καιρός, ταν φτάσεις πι στν κλάση το ρτου, ταν φτάσεις στν πολ πόνο κα εσαι μαζί Του, ν διανοιχτον ο φθαλμοί σου. Τότε Τν βλέπεις, κενος χάνεται, δηλαδή, μένει διαρκς μαζί σου… ντάξει λογική μας, ντάξει ναζήτησή μας λλ εμαστε πλασμένοι γι κάτι μεγαλύτερο. ,τι κι ν πετύχουμε μ τ δική μας ναζήτηση, μ τ δική μας γνώση δν μς κανοποιε. Χριστς χει ν δώσει σ μς κάτι πολ μεγαλύτερο κα δν μς τ δωσε πρν Ατς πάθει κα μπε στν δόξα Του.
Δηλαδή, μπορομε ν πεθάνουμε κα ν ζήσουμε. Μπορομε ν χαθομε κα ν βρομε τν ψυχή μας, κι ν κανες θέλει ν τν σώσει, θ τν χάσει. Κι ν τν χάσει νσυνείδητα, πως λέει, “νεκεν μο κα το εαγγελίου”, ατς θ τν σώσει. πότε νομίζω τι τ μεγάλο πράγμα πο χουμε κα κουβαλμε δν εναι τ τί χουμε λλ τ τί εμαστε. Ατ πο λέει κα γιος Κοσμς Ατωλός: τ μεγάλο πράγμα εναι τι μπορομε ν γίνουμε λοι κοινωνο το Σώματος κα το Αματος το Χριστο, δηλαδ μπορομε σιγ σιγ ν ναχθομε σ ατ τν λλη λογική. πότε τ πάντα εναι ελογία. πως γι παράδειγμα ο νεομάρτυρες, ο ποοι ζοσαν σ ατ τν κατάσταση, κα ζοσαν σ ατν τν παράδεισο. πότε λένε: “ν τυχν μς φήσετε ν ζήσουμε σς εμαστε εγνώμονες γιατί ζομε στν παράδεισο, μέσα σ ατν τν λογικ τς Θείας Λειτουργίας, τν λλη λογική, ἐὰν μς σκοτώσετε, σς εμαστε χίλιες φορς πι εγνώμονες, γιατί τ συντομότερο θ δοκιμάσουμε ατ τ πράγμα τ ποο δν παρέρχεται κα τ ποο εναι χαρ ν λ τ κόσμ κα γι λο τν κόσμο. Κι καθένας τότε γεννιέται, ταν πεθαίνει, κα τότε γκαλιάζει λους κα βρίσκει μς τν καρδιά του λους.
Κα ταυτόχρονα ν μιλμε μ ατν τν τρόπο, δν ποτιμομε τ σμα λλ ντίθετα βλέπουμε τι θεώνεται. Κι ατ εναι ντίθετη κίνηση πο γίνεται μέσα δ. Δηλαδή, δν νώνεται μόνο πορεία μ τν στάση, θεότης μ τν νθρωπότητα, λλ γίνεται κα μία ντίστροφη κίνηση, πως λέει τ Συναξάρι τν γίων Πάντων, “τ Πνεμα κάτεισιν κα νος νεισιν“. Τ πνεμα κατέρχεται, λόγος σαρκοται κα τ χμα, φύση μας, ναλαμβάνεται, θεώνεται. Κα τ πιστεύουμε ατ κα τ περιμένουμε ν γίνει κάποτε, λλ γίνεται π τώρα. δη προγεύεται κανείς, νομίζω, προπαντς πονεμένος κα σφαγμένος, τιμημένος μ τ ν δεχτε πολλς δοκιμασίες, νιώθει σν λλο σκαμμένο χωράφι πο μπαίνει μέσα μία νωτίδα οράνια, τσι μπαίνει μέσα στν ψυχ το νθρώπου κα μέσα στ σμα το νθρώπου μία λλη παράκληση θεϊκ κα προχωρε ες πάντας ρμούς, ες νεφρούς, ες καρδίαν.
πότε τ θέμα, νομίζω, δν εναι ν θ μπορέσουμε ν κάνουμε μία ψεύτικη ρώτηση ν δώσουμε μία ψεύτικη πάντηση σχετικ μ τν θάνατο. Τ θέμα εναι ν εναι δυνατν ν μπορομε ν κάνουμε πομονή. Ατ πο λέει Κύριος, τι τ χωράφι τ γαθό, γ καλ εναι ατο πο δέχονται τν λόγο το Θεο κα καρποφορον ν πομον. Μπορομε ν κάνουμε πομονή; Κάποιος γεωργς πάρχει πο φροντίζει γι μς. Μπορομε ν περιμένουμε;
 Μ λέει κανείς: “βρ παιδάκι μου, πεθαίνουμε”. Βλέπουμε στ Εαγγέλιο τι τ ρρωστο παιδ πο φερε πατέρας, πεσε κάτω ξερ σν νεκρ κα πολλο ρχισαν ν λένε πς πέθανε. Νομίζω τι δν χει σημασία ν νομίζουμε μες τι πεθάναμε, ν νομίζουν λοι ο λλοι τι κα μες πεθάναμε. Ατ πο χει σημασία εναι ν μένουμε κοντ στ πόδια κάποιου ποος πρχε προτο τν κόσμον εναι, προτο πάρξει κόσμος κι ποος “τ πάντα δι τ πλθος το λέους του ξ οκ ντων ες τ εναι παρήγαγε”. πότε ἐὰν τυχν εσαι δίπλα σ Ατόν, σχετα ν εσαι πεθαμένος ζωντανός, λπίζεις κα περιμένεις ν ρθει ζωή. λλ νομίζω τι ζω ρχεται δι το θανάτου. πως σπόρος, ἐὰν δν πέσει στν γ ν πεθάνει, μένει μόνος, τσι κα μες, ν δν πονέσουμε θ μείνουμε μόνοι.
Τ θέμα εναι τ ξς: τι πολ πονομε κα λίγο ζωογονούμαστε, πολ ποφέρουμε κα λίγο μπαίνουμε στ χαρά. Νομίζω τι τ μήνυμα τ χαρούμενο το Χριστο εναι τι μς δίνει τν δυνατότητα ν περάσουμε τν ζωηφόρο νέκρωση. ταν ζήτησαν δύο μαθητς ν δοξαστον κα ν καθίσει νας κ δεξιν κα νας ξ εωνύμων, Ατς επε, πως ναφέρεται στ Τριώδιο, τι Κύριος δν δίδει τέτοια πράγματα στος δικούς Του, πόσχεται ποτήριο θανάτου. Τ μεγάλο γεγονς εναι τι μπορομε ν πεθάνουμε περιμένοντας. ταν περνμε τν Γεσθημαν, δν μπορομε ν μιλμε. Τώρα τ τι μιλμε σημαίνει τι δν περνμε Γεσθημαν. λλ τί γίνεται; Τ χάνουμε. Μπορε ν τ χάσουμε, μπορε ν πέσουμε κάτω, μπορε ν μς γκαταλείψει κάθε δύναμη σωματική, ψυχική, πνευματική. Τ θέμα εναι ν μπορες κα ξερς ν περιμένεις κα ν εγνωμονες. Κάποιος πάρχει μέσα μας κα δίπλα μας, πο ερουργε διαφορετικ τ μυστήριο τς ζως. Θ μποροσε εκολα ν μς πε ψεύτικα πράγματα, δν θέλει. Θέλει ν μς φέρει στν αώνια ζωή. Κα γι ν μπες στν αώνια ζω πρέπει ν περάσεις π τν θάνατο. Θ μποροσε Χριστός, ν ταν ταχυδακτυλουργός, ν κανε ατ πο ζήτησαν ο βραοι, ταν λεγαν “κατέβα π τν Σταυρ κα θ πιστέψουμε”. Θ μποροσε ν τ κάνει. Δν ρθε γι ν ντυπωσιάσει. Κατέβηκε π τν Σταυρ νεκρός. Νεκρς γι ν νικήσει τν θάνατο γι πάντα, γι λους μας.
πότε να πράγμα μπορομε ν πομε τι μπορομε ν πετύχουμε. τι πάρχει μέσα μας νας συγκεκριμένος δυναμισμς κα δι το θανάτου, μέσα στ γ τν καλ κα γαθ τς κκλησίας, ατς δυναμισμς κρήγνυται κα προχωρομε σ λλο τόπο, σ λλο χρο, που τ φοβερ τελεσιουργεται κα τ πάντα λειτουργον διαφορετικά. Ατς λλος χρος κα λλος χρόνος εναι ατς δ πο ζομε. ν θ πμε μ πυραύλους στ στέρια δν αξάνει χρος τς ζως μας κα λευθερία μας. ν τυχν παρατείνουμε τν ζωή μας μ μεταμόσχευση καρδις δν γευόμαστε τς χάριτος τς αωνιότητος. Σ μι στιγμ μπορε ν χωρέσει αωνιότης κα μέσα σ να μικρ γιο μαργαρίτη ν χωρέσει λος Χριστός. κριβς γι’ ατ Κύριος ν ρχεται ν μς φέρει τν χαρά, ν ρχεται ν μς φέρει τν ζωή, λέει: “μακάριοι ο πενθοντες, μακάριοι ο κλαίοντες κα οα ο γελντες”. κριβς γιατί θέλει ν μς φέρει τν πραγματικ γέλωτα, τν πραγματικ χαρ κα τν αώνια ζω π σήμερα…
Τί γίνεται ψυχ το νθρώπου μετ τν θάνατο; Νομίζω δν μπορομε ν τ λύσουμε κα λα τ προβλήματα. Ξέρετε, εναι πολ μεγάλο δράμα ν νομίζεις τι χεις λύσει τ προβλήματά σου. πίσης, εναι σχημο νας δάσκαλος, ποιος π μς κάνει τν δάσκαλο, ν δίδει παντήσεις κα ν κλείνει τ θέματα. Στν πορεία πρς μμαος Κύριος κατ’ ρχν δίνει τν δυνατότητα στν λλον ν βγάλει τ πωθημένα του. Γι ν κτονωθον ο νθρωποι, γι ν πον τ λογισμό τους, γι ν δείξουν τν πογοήτευσή τους, γι ν φτάσουν στν πόγνωση. Λέει γιος σακ Σύρος τι δν πάρχει μεγαλύτερο πλο π τν πόγνωση. Γιατί ταν κανες πογοητευθε π λα τ γκόσμια, πως λέει κι γιος Νικόδημος, ταν φτάσουμε στν πιστία γι τν αυτό μας, τότε ρχίζει ν ναδύεται μία λλη πίστη κα μία λλη δύναμη ν πάρχει μέσα μας. Ατ πο χει σημασία δν εναι ν θ πομε μία κουβέντα σν πάντηση. Μπορομε ν δεχτομε τν χάρη το Θεο μέσα μας κα ν ναχθε λο τ εναι μας σ να λλο χρο;



το π. Βασιλείου Γοντικάκη,
Προηγουμένου τς . Μ. βήρων
μιλία στν Φιλοσοφικ Σχολ το Α.Π.Θ. τ 1986. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...