Email επικοινωνίας: paulos4205@gmail.com

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Ο Χριστιανός και τα πάθη.




 του Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Ένας μεγάλος ασκητής, ο στάρετς Σεραφείμ του Σάρωφ, είπε ότι πρέπει να υπομένουμε τα ελαττώματά μας έτσι όπως υπομένουμε και των συνανθρώπων μας τα ελαττώματα. Να αντιμετωπίζουμε με συγκατάβαση τις αδυναμίες και τις ατέλειες της ψυχής μας, χωρίς ωστόσο να πέφτουμε στη νωθρότητα και την αμέλεια. Απεναντίας, μάλιστα, ν' αγωνιζόμαστε με ζήλο για την διόρθωση και την πνευματική προκοπή μας.
"Το να ταράζεται κανείς, όταν ενοχλείται από κάποιο πάθος, είναι σημάδι αγνωσίας και υπερηφάνειας", αποφαίνεται ένας από τους πατέρες, "και αυτό προέρχεται από την άγνοια της καταστάσεώς του και από τη φυγοπονία του. Το καλύτερο, λοιπόν, είναι, γνωρίζοντας τα μέτρα του με ταπείνωση, να υπομένει με προσευχή, ώσπου να τον ελεήσει ο Θεός".

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Ο Όσιος Αντώνιος ο Νέος, Πολιούχος Βεροίας (Σύντομος βίος)




Ο Όσιος Αντώνιος καταγόταν από ευσεβείς και πλούσιους γονείς και έζησε κατά τον 9ο αιώνα. Νέος ακόμα, έγινε μοναχός στην σκήτη της Βέροιας, κοντά στην κοιλάδα του ποταμού Αλιάκμονα. Οι πνευματικοί του αγώνες κράτησαν είκοσι χρόνια στην σκήτη. Πνευματικά ώριμος, με την ευχή του ηγουμένου της Σκήτης, αποσύρθηκε σε σπήλαιο, όπου έζησε ακόμα πενήντα τέσσερα χρόνια ασκητικών γυμνασμάτων. Η Εκκλησία τιμώντας τον θεώρησε Μέγα και γι’ αυτό τον ονόμασε Νέο σε σχέση με τον παλαιότερο διδάσκαλο της ερήμου Άγιο Αντώνιο τον Μέγα. Ο Όσιος Αντώνιος κοιμήθηκε με ειρήνη σε ηλικία 94 ετών.
Μοναδικές απολαύσεις του ήταν η εγκράτεια και η εξαντλητική νηστεία, με την οποία κατανικούσε τα πάθη του σώματος. Έτρωγε μόνο μία φορά την εβδομάδα τα λίγα χόρτα που φύτρωναν γύρω από το σπήλαιό του, αποφεύγοντας με τον τρόπο αυτό την υπερηφάνεια, με την οποία προσπαθούσε ο διάβολος να τον παρασύρει στην πτώση.

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Πνευματική ζωή και αυτονομία δεν συμβαδίζουν.



Οι αποτυχίες μέσα στην ζωή μας είναι δεδομένες. Σε άλλους είναι περισσότερες σε άλλους λιγότερες, σε άλλους μεγαλύτερες σε άλλους μικρότερες. Όλοι μας όμως έχουμε αποτύχει σε κάτι. Σε ένα διαγώνισμα στο σχολείο, στην δουλειά μας, σε μία σχέση μας. Το σημαντικό είναι να μην μείνουμε στην βυθομέτρηση της αποτυχίας μας αλλά να την αποδεχτούμε και να την ξεπεράσουμε, να αποδεχτούμε την ανεπάρκειά μας. Αυτό δεν είναι κακό. Δεν είναι κακό το να είσαι ανεπαρκείς και να το παραδέχεσαι. Κακό –να μου επιτραπεί- είναι το να είσαι ανεπαρκείς και να νομίζεις ότι δεν είσαι ή να καταλαβαίνεις ότι είσαι ανεπαρκείς και να πέφτεις στην απόγνωση, στην μιζέρια, στην απραξία, στην απελπισία.
---------------------------
Στην πνευματική ζωή όλα παίζουν τον ρόλο τους. Ακόμα και εκείνα που νομίζουμε ότι μας έβλαψαν μπορεί να μας ωφέλησαν, και εκείνα που μας ωφέλησαν και θεωρούνται ατομικές μας επιτυχίες τελικά μας έβλαψαν.
Και ερχόμαστε σ’αυτό το μεγάλο ζήτημα που είναι η «ατομικότητα» και η «πνευματική ζωή».

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Κυριακή ΙΒ Λουκά: Η ευγνωμοσύνη είναι στολισμός της ψυχής.



Απέραντη είναι η αγάπη του Θεού. Βρίσκει χίλιους τρόπους να εκδηλώνεται. Κοντά στα υλικά αγαθά χορηγεί και τα πνευματικά. Οι ευεργεσίες Του-δείγμα της στοργής και του αμέριστου ενδιαφέροντος για το πλάσμα Του-αφορούν ολόκληρη τήν ύπαρξή του.
Σπάνια στη ζωή τους οι άνθρωποι, ευσεβείς Χριστιανοί, συναντούν τόση μεγάλη ευεργεσία, όπως αυτή που συνάντησαν οι θεραπευθέντες δέκα λεπροί της σημερινής ευαγγελικής περικο- πής.Με θερμή παράκληση ικέτευαν τον Κύριο να τους απαλλάξει από τη φοβερή αρρώστεια της λέπρας. Και Εκείνος τους υπέδειξε να πάνε να δείξουν το σώμα τους στους ιερείς. Και καθ΄οδόν διεπίστωσαν με έκπληξη ότι είχαν θεραπευθεί. Ο Κύριος τους είχε ευεργετήσει.
Οι θεραπευθέντες ήταν δέκα. Ο ένας απ΄αυτούς ήταν Σαμαρείτης. Ήταν ο μόνος που επέστρεψε για να βρεί τον Κύριο και γονυκλινής να τον ευχαριστήσει. Οταν το είδε ο Κύριος,ευχα- ριστήθηκε πολύ για την εκδήλωση αυτή ,αλλά λυπήθηκε και εξίσου πολύ για την αγνωμοσύνη των άλλων. Και ρώτησε « ουχί οι δέκα εκαθαρίσθησαν; οι δε εννέα πού;». Το γεγονός αυτό, αδελφοί μου, μας δίνει την αφορμή για να σκεφθούμε και εμείς κατά πόσο καλλιεργούμε την ωραία αυτή αρετή της ευγνωμοσύνης.

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Από την μια το θυμιατό και από την άλλη το πούρο.



Πως να μιλήσουμε για τα πνευματικά, όταν η ζωή μας είναι τόσο ρυπαρή;
Κι όμως το κάνουμε. Και το κάνουμε φωνακτά, το κάνουμε επιδεικτικά, να δείξουμε σε όλους ότι ενδιαφερόμαστε για τα αιώνια ενώ συγχρόνως εμμένουμε στα πρόσκαιρα. Μιλούμε για την αγάπη και την ταπείνωση του Θεού ενώ συγχρόνως επιζητούμε πρωτοκαθεδρίες και δικαιώματα. Προβάλλουμε τον Χριστό και συγχρόνως ρίχνουμε λάσπη στο πρόσωπό Του με την αμετανοησία μας. Μιλούμε για πνευματική ζωή ενώ παραμένουμε χωρίς πνευματικό, χωρίς άσκηση, χωρίς συγχώρεση.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Μαριονέτα του αυτοειδώλου μας



Πώς είναι δυνατόν να ξεχνάς την αγάπη μπροστά στην ηδονή; πώς είναι δυνατόν να γοητεύεσαι από υποσχέσεις ξένων και να ξεχνάς τις θυσίες των οικείων σου;
---------------------------------
Κι όμως είναι δυνατόν, διότι άφησες μέσα σου και θέριεψε το είδωλό σου και πλέον νομίζεις ότι αξίζεις περισσότερα απ' ότι έχεις, ότι αξίζεις περισσότερο απ'αυτούς που έχεις στην ζωή σου, γι'αυτό και επιζητείς άλλα πράγματα, άλλους φίλους, άλλους εραστές, άλλη ζωή.

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Η μάνα



Σηκωνόταν κάθε πρωί και πριν κάνει οτιδήποτε άλλο κατευθυνόταν προς το προσκυνητάρι. Έκανε τον σταυρό της, αργά, ευλαβικά. Έπιανε με το δεξί της χέρι το μικρό ποτηράκι που χρησιμοποιούσε για καντήλι το έφερνε στο αριστερό της χέρι και ξανάκανε το σταυρό της. Το άφηνε απαλά πάνω στο τραπέζι που βρισκόταν εκεί δίπλα, άνοιγε μια μικρή μπιζουτιέρα που μέσα αντί για χρυσαφικά είχε θυμίαμα, καρβουνάκια, φυτιλάκια. Πρόσθετε λίγο λάδι, άλλαζε το φυτιλάκι, το άναβε ψέλνοντας το «Άξιον εστίν», το τοπετούσε και πάλι στο κέντρο του προσκυνηταριού.
Το παλιό φυτιλάκι με την χαρτοπετσέτα δεν τα πετούσε στα σκουπίδια, είχε μια ειδική σακούλα, όταν γέμιζε την έπαιρνε και την έκαιγε σε μια άκρη της αυλής του σπιτιού της.
Κάθε μέρα ο γιος της την πετύχαινε σε κάποιο σημείο αλλαγής του φυτιλιού. Αυτός πήγαινε πάντα βιαστικά στο μπάνιο, να πλυθεί, να ντυθεί να πάει στην δουλειά.

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Η παραφύσιν φυσιολογική ζωή μας.



Όταν κάποιος έχει μία προσεκτική ζωή, μία καθαρή ζωή, λέγουν οι λοιποί ότι είναι άνθρωπος αφύσικος, ζει παραφύσιν, ζει μία ανώμαλη ζωή.
Όταν όμως ο άνθρωπος ζει ζωή μέσα στην αμαρτία, τότε λέγει ο κόσμος ότι έχει μία φυσιολογική ζωή, επειδή έτσι ζούνε οι πολλοί. Διαστρέφουν έτσι κάθε τι, δημιουργούν μέσα στον άνθρωπο λογισμούς διαστροφής, τα κριτήρια χάνονται, τα νοήματα σκοτίζονται. Ο άνθρωπος εγκλωβίζεται με την βοήθεια του κόσμου, των φίλων, των συγγενών μέσα στον λαβύρινθο της εμπάθειας, του δαιμονισμού.
Φυλακίζεται στην αμαρτία αλλά παθαίνει και κάτι ακόμα. Πάνω στις πληγές του κι άλλες πληγές έρχονται.

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Κυριακή μετά τα Φώτα: Η φανέρωση του Θείου Φωτός έρχεται δια της μετανοίας.



Βρισκόμαστε μέσα στην πανευφρόσυνο ατμόσφαιρα, ευλογημένοι μας Χριστιανοί, της Θείας Επιφανείας του  Κυρίου μας  και η Ευαγγελική περικοπή που αναγνώσαμε σήμερα μας μιλάει για την αρχή του κηρύγματος του Χριστού, λίγο μετά την Βάπτισή Του. Ένας στίχος λοιπόν από την περικοπή μας μεταφέρει μια προφητεία του Προφήτου Ησαΐα, που λέει: “Ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καί τοῖς καθημένοις ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς”. (Ματθ. 4, 16)
      Αναφέρεται εδώ ο Προφήτης σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, η οποία καθόταν όχι σε κάποιο αισθητό σκοτάδι, αλλά στο σκοτάδι που προέρχεται από την πλάνη και την ασέβεια. Γι’ αυτό και ονομάζει στη συνέχεια αυτό το νοητό σκοτάδι, “σκιά θανάτου’. Πράγματι, από τη στιγμή που ο άνθρωπος εγκατέλειψε τον Θεό και εκδιώχθηκε από τον Παράδεισο, σιγά – σιγά, σταδιακά, άρχισε να βυθίζεται σε ένα πνευματικό σκότος. Θέλησε να στηριχτεί στις δικές του δυνάμεις και γνώσεις, αρνήθηκε τον Θεό, τον λησμόνησε, και απώλεσε την εσωτερική πηγή του φωτός και της γνώσεως.

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΑΓΙΑΣΜΟ




Ο Μεγάλος γιασμός τελεται κάθε χρόνο τήν 5η καί 6η ανουαρίου. Πολλοί εναι ατοί ο ποοι ρωτον ν γιασμός ατός πίνεται, χρησιμοποιεται γιά ραντισμό, φυλάσσεται στά σπίτια καί ν ντικαθιστ τή θεία Κοινωνία. Τό κείμενο πού κολουθε, μεταγλωττισμένο στή νεοελληνική, ποτελε «εδική γνωμοδότηση περί το θέματος το Μεγάλου γιασμο, δηλ. πς λαμβάνεται ατός παρά τν χριστιανν, άν φυλάσσεται καί άν π' ατόν μεταλαμβάνουν» ο πιστοί, συνταχθέν πό το μακαριστο Μητροπολίτου Πατρν κυρο Νικοδήμου. ρχικς ατή δημοσιεύθηκε στά ΔΙΠΤΥΧΑ το τους 1999 (σσ. οη΄-π΄), πρός νημέρωση τν ελαβέστατων φημερίων καί πληροφόρηση τν πιστν.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ 2017



† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης
τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας
ΠΡΟΣ
τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
«Ἰδού γάρ πάρεστι Χριστός, ἐκ φθορᾶς τόν κόσμον λυτρούμενος».
Ἄν ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ,τήν ὁποία ἑορτάσαμε πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες εἶναι τό πρῶτο σημεῖο τῆς παρουσίας του στή γῆ, εἶναι τό πρῶτο σημεῖο τῆς καταργήσεως τῆς φθορᾶς τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἀπό τήν ἁμαρτία, εἶναι ἡ ἀπαρχή τῆς σωτηρίας καί τῆς λυτρώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό κράτος τοῦ θανάτου, ὁ ὁποῖος εἰσῆλθε στόν κόσμο διά τῆς παρακοῆς τῶν πρωτοπλάστων, ἡ βάπτιση τοῦ Χριστοῦ στά ρεῖθρα τοῦ Ἰορδάνου πού ἑορτάζουμε σήμερα ἀποτελεῖ τό δεύτερο σημεῖο τῆς λυτρωτικῆς παρουσίας του στόν κόσμο.
Διότι μέ τή βάπτισή του ὁ Χριστός ὑποδεικνύει στόν ἄνθρωπο τήν ὁδό τῆς ἐξόδου ἀπό τή φθορά τήν ὁποία προκάλεσε ἡ ἀπομάκρυνσή του ἀπό τόν Θεό καί ἡ ὑποδούλωσή του στήν ἁμαρτία. Καί ἡ ὁδός αὐτή εἶναι ἡ ὁδός τῆς ταπεινώσεως καί τῆς μετανοίας.

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Πώς ενεργεί η Χάρις;



Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος
 
Θυμᾶσαι, πιστεύω, ὅτι ὁ χριστιανὸς δὲν εἶναι ἕνας κοινὸς ἄνθρωπος, ἀφοῦ διαμορφώνεται τόσο ἀπὸ τὴ φύση ὅσο καὶ ἀπὸ τὴ χάρη. Πρέπει νὰ διευκρινίσω, ὅμως, ὅτι ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς δὲν σώζονται ὅλοι. Σώζονται, μπαίνουν δηλαδὴ στὴν αἰώνια βασιλεία τοῦ Θεοῦ, μόνο ἐκεῖνοι στοὺς ὁποίους ἐνοικεῖ ἡ χάρη, διαποτίζοντάς τους ὁλοκληρωτικά, μεταμορφώνοντας θὰ ἔλεγα, σύνολη τὴ φύση τους. Πρόσεξε τί λέει ὁ Κύριος! Λέει πὼς «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μοιάζει μὲ προζύμι, ποὺ τὸ πῆρε μία γυναίκα καὶ τὸ ἀνακάτεψε μ’ ἕνα σακὶ ἀλεύρι, ὥσπου ζυμώθηκε ὅλο» (Ματθ. 13:33). Τὸ ζυμάρι δὲν φουσκώνει ἀμέσως μόλις ἀνακατωθεῖ μὲ τὸ προζύμι. Φουσκώνει στὴν ὥρα του, ἀφοῦ πρῶτα τὸ προζύμι διεισδύσει καὶ ἁπλωθεῖ σιγὰ-σιγὰ μέσα του. Τὸ ψωμὶ ποὺ γίνεται ἔτσι, εἶναι ἀνάλαφρο, εὐωδιστό, νόστιμο. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴ χάρη. Ὅταν ἑνώνεται μὲ τὴ φύση μας, στὸ ἅγιο Βάπτισμα, δὲν τὴ διαποτίζει ἀμέσως. Ἁπλώνεται σιγὰ-σιγά. Κι ὅταν ἡ χάρη ἁπλωθεῖ παντοῦ, ὅταν σύνολη ἡ φύση μας χαριτωθεῖ, τότε, ὅλα ὅσα κάνουμε, παίρνουν ἕναν ἄλλο χαρακτήρα. Τότε οἱ ἐνέργειές μας, μολονότι φαινομενικὰ εἶναι οἱ ἴδιες μὲ ἄλλες ὅμοιες ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου, ἀποκτοῦν ἕνα ἰδιαίτερο ἄρωμα, μίαν ἰδιαίτερη γεύση, ἕναν ἰδιαίτερο ἦχο. Ὁ Θεὸς δέχεται μόνο αὐτὲς τὶς ἐνέργειες, ποὺ Τοῦ εἶναι ἐξαιρετικὰ εὐάρεστες.

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ: Βίος – Σταχυολογήματα



Ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρωφ

Τρες εναι ο γιότερες μορφές τς ρθοδοξίας το Βορρ, σιος Θεοδόσιος το Κιέβου, σιος Σέργιος το Ραντονέζ κα σιος Σεραφείμ το Σάρωφ.
σιος Σεραφείμ, νεότερος π τος λλους, ζησε τν 18ο κα 19ο αώνα. Γεννήθηκε στς 19 ουλίου το 1759 στν πόλη Κούρσκ κα μεινε κε ς τ δεκαεννέα του χρόνια. Στν λικία ατ πρε τ γενναία πόφαση ν φοσιωθε λόψυχα στ Θεό κα δήγησε τ βήματά του στ Μοναστήρι το Σάρωφ.
Στ μοναχική του κουρ νομάσθηκε Σεραφείμ — προηγουμένως εχε τ νομα Πρόχορος. Δύο μνες ργότερα χειροτονήθηκε διάκονος κα στερα π' πτ χρόνια, σ λικία 34 τν, πρεσβύτερος. ταν λειτουργοσε, πετοσε στ οράνια. Πολλές φορές ξιωνόταν ν βλέπει θαυμαστ ράματα κα ν' κούει γγελικές μελωδίες.

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ 2017




† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης
τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας
ΠΡΟΣ
τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας.

Τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά,
«Δός ἡμῖν ἐν εἰρήνῃ καί ὁμονοίᾳ βεβαίᾳ τόν κύκλον τοῦ νέου ἐνιαυτοῦ διελθεῖν».
Στήν ἀρχή τοῦ νέου χρόνου στόν ὁποῖο εἰσήλθαμε μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ πρίν ἀπό λίγες ὧρες ἡ ψυχή μας στρέφεται μέ εὐγνωμοσύνη πρός τόν δωρεοδότη Θεό ἀπό τόν ὁποῖο προέρχεται «πᾶσα δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα τέλειον». Γιατί ἡ εἴσοδος στόν νέο χρόνο μᾶς ὑπομιμνήσκει τή διπλῆ δωρεά τοῦ Θεοῦ πρός τόν καθένα μας: τή δωρεά τοῦ παρελθόντος ἔτους τό ὁποῖο μᾶς ἀξίωσε νά ὁλοκληρώσουμε μέ εἰρήνη καί ὑγεία ἀλλά καί τή δωρεά τοῦ νέου ἔτους τό ὁποῖο ἡ ἀγάπη του μᾶς προσφέρει γιά νά συνεχίσουμε τόν ἀγώνα μας πρός τόν τελικό προορισμό τῆς ζωῆς μας, πού εἶναι ἡ συνάντησή μας μαζί του.
Γι᾽ αὐτό καί ὁλόθυμη εἶναι ἡ εὐχαριστία μας καί ἡ δοξολογία μας πρός τόν Θεό σήμερα, ἀδελφοί μου. Εὐχαριστία καί δοξολογία, γιατί παρά τίς δυσκολίες, παρά τά προβλήματα, παρά τίς ἀντιξοότητες πού μπορεῖ νά ἀντιμετωπίσαμε τόν χρόνο πού πέρασε ὡς ἄτομα, ὡς κοινωνία, ὡς ἔθνος καί ὡς ἀνθρωπότητα, ὁ Θεός δέν ἀπέστρεψε τό πρόσωπό του ἀπό τῶν τέκνων του. Μᾶς διαφύλαξε κάτω ἀπό τήν κραταιά του σκέπη, μᾶς προστάτευσε μέ τή χάρη του καί δέν ἐπέτρεψε νά πειρασθοῦμε «ὑπέρ ὅ δυνάμεθα».

Στο ξεκίνημα μιας νέας χρονιάς



 γράφει ο Αρχιμ. Θεόφιλος Λεμοντζής

Ένα νέο έτος ξεκίνησε δυναμικά και μαζί του γεννιούνται οι καινούριες μας ελπίδες για όσα θέλουμε να κάνουμε. Πρέπει να την αγαπούμε την Πρωτοχρονιά, είναι μια επανεκκίνηση, μια αφετηρία για καινούριες εμπειρίες και ευκαιρίες. Σηματοδοτεί μια λήξη για όσα θέλουμε να ξεχάσουμε και μια νέα αρχή για αυτά που θέλουμε να ζήσουμε.
Ακόμα κι αν ο κόσμος γύρω μας δεν αλλάζει, στην πραγματικότητα να σκεφθούμε ο καθένας και να πεί στον εαυτόν του, πως έχω μια ευκαιρία να αλλάξω εγώ. Κι αν αυτή μου την επιθυμία την μοιράζονται μαζί μου όλοι οι άνθρωποι γύρω μου, τότε χωρίς να το καταλάβουμε όλοι μαζί αλλάζουμε τον κόσμο, γιατί ο κόσμος είμαστε όλοι εμείς και τα όνειρά μας.
Ακόμα κι αν η νέα χρονιά προοιωνίζεται σκληρή, εγώ ξέρω καλά πως όπου υπάρχουν αλλαγές, εκεί υπάρχουν και ευκαιρίες τις οποίες πρέπει να ανακαλύψουμε. Με θετική σκέψη και ανοιχτό μυαλό, λοιπόν, οφείλουμε να αγωνιστούμε για αυτά που θέλουμε να επιτύχουμε.
Είναι πολύ σημαντικό πριν το ξεκίνημα της νέας χρόνιας να κοιτάξουμε λίγο πίσω και να κάνουμε μια ανασκόπηση της χρονιάς που αφήνουμε πίσω μας. Με κριτική ματιά να δούμε την αλήθεια και να αφήσουμε πίσω αυτά που μας κάνουν δυστυχισμένους. Είναι εξαιρετική η διαπίστωση πως η ευτυχία μας δεν εξαρτάται τόσο από την κατάκτηση όσων μας κάνουν ευτυχισμένους, όσο από εκείνα που κρατάμε στη ζωή μας παρόλο που ξέρουμε πως μας πληγώνουν σαν αγκάθι και μας κάνουν να υποφέρουμε.

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός: Η υπακοή



Ἡ ὑπακοὴ εἶναι ἐξάρτηση. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἀδύνατο στοιχεῖο τῶν ὀρθολογιστῶν. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι λογικὴ ὕπαρξη. Ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν λογικὴ γιὰ νὰ ξεχωρίζει τὰ πράγματα. Αὐτὸ εἶναι ἄσπρο, τὸ ἄλλο μαῦρο, ἐκεῖνο πράσινο. Μήπως κάνουμε κατάχρηση τῆς λογικότητας ὅταν λέμε τὸ ἄσπρο μαῦρο;
Αὐτὸ εἶναι ὑπακοή. Τὸ κέντρο τοῦ μυστηρίου τῆς ἀναπλάσεως τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ κατὰ Θεὸν ὑπακοὴ εἶναι τὸ ἐπιδιωκόμενο μυστήριο τοῦ ἀνακαινισμοῦ καὶ ἡ ἀπαλλαγή μας ἀπὸ ὅσα μᾶς ὁδήγησαν στὴν φθορὰ καὶ στὸν θάνατο.
Ἡ ὑπακοὴ καὶ ὑποταγὴ στὸν Δημιουργὸ Θεὸ δὲν εἶναι δουλικὴ ἐξάρτηση ὑποτελῶν σὲ κάποιο κυρίαρχο ἐξουσιαστή. Εἶναι φυσιολογικὴ ἐξάρτηση τῶν αἰτιατῶν ἀπὸ τὸ πρῶτο Αἴτιο. Τὰ σύμπαντα, «φυσικῷ τῷ λόγῳ», εἶναι αἰτιατὰ ἐπειδὴ δὲν εἶναι αὐθύπαρκτα. Ἔχουν καὶ τὴν ὕπαρξη καὶ τὴν παράταση τῆς ὑπάρξεώς τους ἀπὸ τὸν αὐθύπαρκτο Δημιουργό τους.

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Ο Άγιος Πρωτομάρτυς και Αρχιδιάκονος Στέφανος



Το μαρτύριο του Αγίου Στεφάνου
Η μνήμη του εορτάζεται στις 27 Δεκεμβρίου

Σύντομος βίος
Ο Άγιος Στέφανος ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους μεταξύ των επτά διακόνων, που εξέλεξαν οι πρώτοι χριστιανοί για να επιστατούν στις κοινές τράπεζες των αδελφών, ώστε να μη γίνονται λάθη και τους χειροτόνησαν οι Άγιοι Απόστολοι. Αν και κουραστική η ευθύνη του επιστάτη για τόσους αδερφούς παρ’ όλα αυτά ο Στέφανος έβρισκε καιρό και δύναμη για να κηρύττει το Ευαγγέλιο του Χριστού. Και όπως αναφέρει η Αγία Γραφή: «Στέφανος πλήρης πίστεως κα δυνάμεως ποίει τέρατα κα σημεα μεγάλα ν τ λα».(Πραξ. Αποστόλων, στ΄8-15, ζ΄1-60). Δηλαδή ο Στέφανος, που ήταν γεμάτος πίστη και χάρισμα ευγλωττίας δυνατό, έκανε μεταξύ του λαού μεγάλα θαύματα, που προκαλούσαν κατάπληξη και αποδείκνυαν την αλήθεια του χριστιανικού κηρύγματος.
Ο Στέφανος είχε αφιερώσει τη ζωή του στο κήρυγμα του ευαγγελικού λόγου και στη φιλανθρωπική δράση. Για τη προσφορά και τις αρετές του τιμήθηκε με το χάρισμα της θαυματουργίας. Με το χάρισμα αυτό θεράπευε ασθενείς και αποδείκνυε τη δύναμη του Χριστού. Με τη βαθιά θεολογική του κατάρτιση ανέτρεπε εύκολα τις κακοδοξίες των Ιουδαίων για το έργο του Χριστού, προκαλώντας την οργή και το φθόνο τους.

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος...Ἐν ἀρχῇ ἦν ἡ Λογική...


 
Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου
Στυλιανοῦ Μακρῆ, Δρος Θ.,
Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου Βεροίας
Ἡ σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου, παρεμβατικὴ πράξη ἀγάπης ἀπερίγραπτης, ἑνωτικὴ τῶν διεστώτων τομὴ στὸν πεπτωκότα χωροχρόνο, εἶναι τὸ καταλυτικὸ γεγονὸς τῆς ἐν σαρκὶ ἀποκαλύψεως τῆς Αἰτίας καὶ Ἀρχῆς τῶν κτιστῶν ὄντων, τῆς ἐπιφανείας αὐτοπροσώπως τοῦ Δημιουργοῦ ἐν μέσῳ δημιουργημάτων. Ταυτοχρόνως φανερώνει πὼς δὲν ἦταν ἀρκετὸ γιὰ αὐτὴν τὴν Ἀρχὴ νὰ μείνῃ στατικὴ στὸ ἐνέργημα, στὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐνεργείας, καὶ στὴ διατήρηση ἁπλῶς καὶ μόνον τῆς συνεκτικῆς της ἐν κτίσῃ ἰδιότητος. Ὁ Θεὸς δὲν ἄφησε τὸν κόσμο νὰ μείνῃ ὡς εἶχε. Ἔπρεπε ὁ Ὢν νὰ γίνῃ παρών.
Σύμφωνα μὲ τὴν πατερικὴ θεολογία τὰ κτιστὰ ὄντα μετέχουν ἀναλογικῶς στὶς τέσσερις ἐκφάνσεις τῆς ἐνέργειας, τὴν οὐσιοποιό, τὴν ζωοποιό, τὴν σοφοποιὸ καὶ τὴν θεοποιό, με τὶς τρεῖς πρῶτες νὰ ἀφοροῦν στὴ φύση, ὅπως δόθηκε, τὴν δὲ τέταρτη στὴν ἐπιλογή τοῦ προσώπου. Ἡ πέτρα ἔχει ἁπλῶς ὕπαρξη, τὸ πρόβατο ὕπαρξη καὶ ζωή, ὁ ἄνθρωπος καὶ οἱ νοερὲς δυνάμεις ὕπαρξη, ζωὴ καὶ λόγο, οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἄγγελοι ὕπαρξη, ζωή, λόγο καὶ ἁγιότητα. Ἐπειδὴ ὑπάρχει ἡ προοπτικὴ τῆς θέωσης ὡς ἕνας καὶ μοναδικὸς σκοπὸς τῆς δημιουργίας γιὰ τὰ ὄντα ποὺ μετέχουν τῆς σοφοποιοῦ ἐνεργείας, ἡ σχέση τους μὲ τὴν ἔννοια τῆς σοφίας εἶναι βάση καὶ προστάδιο καὶ προϋπόθεση γιὰ τὴν θέωση.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...